HAFTASONU...

Bi beladır gidiyo üzerimizde uzun zamandır. Geçen hafta sonu benim ailem trafik kazası geçirdi, bu haftasonu da Çaça’ nın abisi. “EMRE ABİ GEÇMİŞ OLSUN” Allahtan her iki kazada da maddi hasardan başka kaybımız olmadı. Böyle şeyler üst üste geldikçe insanın psikolojisi bozuluyor. Artık en ufak bi “ramak kala” olayında en kötü senaryoları yazmaya başlıyorum. Üstelik bu kaza olaylarının ikisinde de yer almadığım halde. İnsan en yakınlarının kaybını gözünün önüne getirince her şey çok acı gelmeye başlıyor birden. Allah hepimizi korusun kazadan beladan… Düşünmek istemiyorum artık böyle şeyleri.

İki haftalık moral bozukluğunun ardından bu hafta kendime gelmeye karar verdim. Erken kalktım, evi bi güzel temizledim, hafta içi yenecek yemekleri hazırladım. Hatta geçenlerde büyük zevkle boyadığım kumaşların kenarlarına şerit dikip yastık haline getirmeye başladım. Dikiş makinem sürekli alta iplik toplayıp düğüm yapmaya başlayınca pes ettim. Boyamak dikmekten daha zevkliydi.



Bide alt yarısını 2 ay önce bitirip bıraktığım ve aylardır ellemediğim etamin tablomun 1/8 lik kısmını işledim.
Uzun zamandır ilk kez işyerini düşünmedim. Vaktimi kendime ayırdım. Yakında KPSS sınavlarına hazırlanmaya başlamam gerek. Gelecek ne kadar büyük bir muamma…

Bu arada "ŞEKER" kel oldu. Tüy dökümüne başladı ama dökülen tüylerin yerini hala yenisi almadı. Yeni yeni bazı bölgelerde tüy kılıfları beliriyor. Zavallıcık bu aralar çok üşüyor...